dowcipy, rozrywka
Zbiór najpopularniejszych dowcipów współczesnych.
O blondynkach, o lekarzach, o polityce...
Inne narody mają znacznie mniej dowcipów politycznych, bo liczba ich jest wprost proporcjonalna do sytuacji - im normalniejsze warunki polityczne, tym mniej powodów do wyśmiewania. Złośliwe żarty wyśmiewają arogancję i słabostki rządzących Polską przez prawie pół wieku władz, ustrój, naszych sąsiadów, absurdy socjalistyczne.
Zabawna, lekka i optymistyczna powieść o ambicjach, harcie ducha i - miłości, w klimacie "Diabeł ubiera się u Prady", choć niektórym zapewne przyjdą na myśl nasze sławne "Zaklęte rewiry". Erin, menadżerka w dobrej firmie, traci pracę i zostaje kelnerką w ekskluzywnej restauracji na nowojorskim Manhattanie. Elegancja, miły nastrój na sali i wykwintne menu to jednak tylko fasada. Od kuchni wszystko wygląda zupełnie inaczej: robota jest mordercza, przyjaciele mogą okazać się wrogami, a szefowa, krewka Włoszka Gina, nie ma litości dla nikogo...
Minuta zdrowego śmiechu przedłuża nam życie o tydzień. Jeśli śmiejemy się z przeciwnej płci, o dwa tygodnie! Dlatego warto pochylić się nad tym tomem, zawierającym zabawne anegdoty i celne aforyzmy, z doskonałymi ilustracjami Małgorzaty Młodnickiej. Tu panie nie snują intryg, są zawsze pięne, młode, kochające i wyrozumiałe.
Ta książeczka jest idealnym prezentem na każdą okazję dla wszystkich osób obdarzonych poczuciem humoru. Martin Baxendale, znany ze swoich przydatnych instrukcji obsługi i podręczników przetrwania, tym razem odsłania całą prawdę o tym, dlaczego kobiety są po prostu cudowne, a mężczyźni... nieco mniej. Czytelnik dowie się w niej także, co sprawia, że mężczyźni tak skutecznie potrafią doprowadzać kobiety do szału.
Ilustrowana zabawa interaktywna, w której każdy czytelnik może dodać własne spostrzeżenia do tematu starego jak świat o odwiecznych i nie zawsze oczywistych próbach wzajemnego zrozumienia i harmonijnego współżycia przedstawicieli wydawałoby się tego samego gatunku, czyli kobiet i mężczyzn.
Życiem każdego człowieka kieruje pewien kodeks postępowania. Niektórzy nazywają go moralnością. Inni religią. Lecz wtajemniczeni Brachole nazywają ten święty graal Kodeksem Bracholi.
Tradycja werbalnie przekazywana z pokolenia na pokolenie, oficjalny kodeks postępowania Bracholi - po raz pierwszy w historii zostaje udostępniony na papierze. Przestrzegając zasad zawartych w tym legendarnym, świętym dokumencie, każdy koleś może osiągnąć Broświecenie.
Książka głównego bohatera serialu "Jak poznałem waszą matkę".
Dziesiątki nowych - nigdzie niepublikowanych - rysunków Simona Tofieda, najważniejsze święta (na przykład Dzień kota, Dzień czarnego kota), nieprzebrane morze trafnych cytatów (na przykład "Kot znajduje się zawsze po niewłaściwej stronie drzwi") - to wszystko znajdą Państwo w "Kocie Simona na każdy dzień 2012".
Każdy dzień 2012 roku zacznie się od Kota Simona i na Kocie Simona się skończy!
Inaczej mówiąc - to pełnia szczęścia (można już zacząć mruczeć).
Każdy zna takiego kota, jak Kot Simona.
Istnieje przekonanie, że kot zawsze spada na cztery łapy. Nie dotyczy to jednak Kota Simona. Jego upadki bolą. Pokutuje także sąd, że kot porusza się bezszelestnie... Być może ten bez nadwagi. Przysłowiowa jest też kocia zwinność. Kotu Simona bliżej jednak do słonia w składzie porcelany. Słuszność twierdzeń o zabawie w kotka i myszkę oraz o życiu jak pies z kotem wydaje się być całkowicie potwierdzona. Przynajmniej w przypadku tego kota. Niepodważalny jest też fakt, że właściciel kota zajmuje...
Co tak naprawdę twój kot wyprawia za płotem?
Wszystko przez to kąpanie. Gdyby Simon nie targnął się na święte prawo kota do osobistego dbania o higienę, jego kot prawdopodobnie nie postanowiłby spakować tobołka i odejść. Ale z drugiej strony - gdyby nie to, nie poznałby dowcipnych jeży, kolonii znikających zajęcy i miłej rodziny lisów. Nie zaprzyjaźniłby się z dzikim kotem o jednym oku i nie próbował wydoić krowy. Gdyby nie ucieczka - nie dowiedziałby się, jak się żyje za płotem.
Filmy z Kotem Simona obejrzało na YouTube ponad...
Prawdziwy Kot...
Prawdziwe koty nigdy nie jedzą z miseczek (a przynajmniej nie z takich, które są oznaczone DLA KOTA)
Prawdziwe koty nigdy nie noszą obroży przeciw pchłom... ani nie pojawiają się na kartkach urodzinowych... ani nie gonią niczego, co ma w środku dzwoneczek.
Prawdziwe koty jedzą tarty. I podroby. I masło. I wszystko inne, co zostanie na stole. Potrafią usłyszeć otwierające się drzwi lodówki dwa pomieszczenia dalej. Prawdziwe koty nie potrzebują imion. Ale często są imionami nazywane. "Aarghwynochastądtydraniu" świetnie się nadaje.
Żeby nikogo nie zanudzić, będę się skracał. Rysować do gazet zacząłem po roku 1956. Z początku do dzienników lokalnych, później do tygodników "Karuzela", "Szpilki", a w końcu do miesięcznika "Polska", gdzie ujrzały światło dzienne moje Diabełki. Okoliczności sprawiły, że z początkiem lat 70. wyjechałem z kraju, pozostawiając cały swój dobytek i dorobek na pastwę losu. Wyjechałem i ślad po mnie zaginął. Niedługo potem zaginął też ślad po "Szpilkach", "Karuzeli" i innych gazetach. Minęło prawie 40 lat i myślałem, że tak już zostanie